woensdag 16 oktober 2013

Monogamie is cool! (en waarom vreemdgaan voor losers is)

Column HP/DeTijd van 14 oktober

Deze week doe ik een beetje stichtelijk. Soms moet dat. U kunt nu nog terug. 

Het begon allemaal op Nederland 2. Daar hoorde ik dat brandganzen monogaam zijn. Het schijnt dat een brandganzenpaar een leven lang bij elkaar blijft.

De hele week dacht ik na over de brandgans. Ik stelde me voor hoe twee brandganzen samen in een veld stonden. De een pikkend in de grond, de ander ernaast met een vertederde blik in zijn ogen. Hoe ze samen door het vijverwater van een stadspark gleden. Telkens overviel me een gevoel van weemoed. Waren mensen maar zo trouw. Ik dacht aan een vriendin, een mooie sterke vrouw met kinderen die zojuist na jaren lief en leed door haar vriend als een oude jas was ingeruild voor een blond, simpel en kinderloos exemplaar. De man in kwestie was het klassieke voorbeeld van een foute man. Altijd was ze hem blijven steunen, wat ie haar ook flikte. Drank, vrouwen, driftbuien. Want hij kon zo lief zijn. En hij had zo’n rotjeugd gehad. Ze begrépen elkaar zo goed. Tot hij haar ijskoud verliet. ‘Een foute man is als een gokkast,’ had ze verzucht, ‘je stopt er van alles in maar krijgt niets terug.’

De wereld als speelplaats
Wee de goedgelovigen, de trouwe zielen. Zij die verlaten worden voor vrouwen of mannen zonder kinderen, zonder volle gezinsboodschappenlijstjes in hun zak of zonder scrupules...
Lees verder op HP/DeTijd...

donderdag 10 oktober 2013

Laura Palmer wil vrienden met je worden op Netflix

Column voor HP/DeTijd  6-10

Afgelopen weekend was ik bij mijn geliefde, meneer K. Meneer K heeft geen internet, geen Netflix en geen smartphone zoals ik en communiceert derhalve nog in volzinnen waarbij hij je gewoon aankijkt, een unicum in een wereld waarin de meeste mensen tijdens een gesprek met paniekerige ogen de ruimte doorzoeken of er al ergens een blingetje, bliepje of tingeltje afgaat. Ook leest meneer K nog boeken. Met een leesbril, die dan halverwege zo lief scheef op zijn neus hangt. Soms leest hij me voor. Laatst weer. Zijn hypnotiserende bromstem tilde me behoedzaaam op en droeg me door werelden waarvan ik het bestaan slechts kon vermoeden.

Facebook
Toen zei mijn mobiel ineens heel hard: PLOINK. Meneer K legde zijn boek geamuseerd aan de kant. Hij keek me verwachtingsvol aan. 

Verder lezen op HP/DeTijd...

maandag 7 oktober 2013

Bij de 100e geboortedag van Simon Carmiggelt

Eekhoorntje op lange weg

(geïnspireerd door S. Carmiggelt)

Het is ochtend. Al ochtend moet ik zeggen.
Ik ben vergeten waar alles om draait.
Vannacht wist ik het nog, o’droom o’droom,
ach neen, ik droomde helemaal niet.

Er stond een eekhoorn naast mijn bed,
in zichzelf gekeerd, probleemgeval.

Flikker toch op man, riep ik,
zie je niet dat mijn borst bonkt,
mijn boezem fibrilleert, mijn spieren ontploffen,
ik op het punt sta god te aanvaarden als heer
en meester van dit hakkelend evenwicht called Glory?

De eekhoorn lachte minzaam, hij bleek best groot.
Voor iemand die de vraag draagt, sprak hij langzaam
en in dubbele tonen geschakeerd, gedraagt u zich wat bruusk.
Ach bruusk, banaal, gezwollen levertaal, het zou wat eekhoorn,
bitste ik hem toe, ik braak enkel vragen die vrucht dragen.
Momenteel dan, straks wil alles anders.

Ja toen. De eekhoorn stond met een tandeloos’ muil ineens
aaibaarheid uit te beelden terwijl hij aan zijn oor trok en
Eureka! riep.

Dit was dus zo’n zeldzame nacht die ergens over ging.
Die mensen zouden willen verzamelen, bewaren in een stemmig
eiken nachtkastje. De stand van zaken kwam aan het licht in een
overdonderend refrein. Iemand riep bis, betonnen tafelen werden
verbrijzeld, levendige inzichten werden ritueel opgeblazen terwijl
stemmen uit holle buizen ‘waanzin, waanzin, order, order’ riepen.
Van die dingen.

Maar het is ochtend. Al ochtend, moet ik zeggen.
En ik ben vergeten waar alles om draait.

zondag 29 september 2013

Gedichten 'Tuig' en 'Detox' op eLinea


Mijn debuutbundel ‘Tuig’ (2008, genomineerd voor de C.Buddingh’-prijs) en mijn tweede bundel ‘Detox’(2010, beiden uitgegeven door uitgeverij Atlas) zijn helaas niet meer leverbaar.

Op eLinea zijn binnenkort alle gedichten uit deze bundels verkrijgbaar. Voor 0,20 cent heb je al een gedicht (en voor een kleine 7,50 de hele bundel). Bij een ‘all-you-can-read-abonnement’ zijn de gedichten onbeperkt te lezen. De gedichten uit ‘Tuig’ en ‘Detox’ zullen de komende tijd druppelsgewijs geplaatst worden. Naast bestaande en nieuwe gedichten (sneak-previews uit mijn 3e bundel ‘Wildberichten’ welke in januri 2014 verschijnt) zal ik ook regelmatig korte prozastukjes en columns op eLinea plaatsen.


Surf voor meer info naar: http://www.elinea.nl/collecties/johanna-geels-gedichten-en-proza?pageNr=6

Bellen met... het Grijze Gebied (column HP/DeTijd 29-9)

Triiing. 
Goedendag, dit is de telefonische beantwo...tuut, tuut, tuut, hallo?
JG: Spreek ik met de reparatiedienst van De Goede Woning?
DGW: Daar spreekt u mee.
JG: Mooi. De inbouwspotjes van mijn keuken zijn kapot. 
DGW: Hm. Spotjes, zegt u. Dat lijkt mij geen klusje voor de reparatiedienst.  Misschien dat het klusteam u verder kan helpen. Bent u lid?
JG: Niet dat ik weet.
DGW: Dan kunnen wij helaas niemand sturen. Wij doen geen elektra. Elektra is voor de bewoners zelf.
JG: Ik weet niks van elektra.
DGW: Ja, dat is spijtig. Dan houdt het op.

Slopen
JG: Maar dit zijn inbouwspotjes. En die zijn ingebouwd hè. Dus daar kan ik moeilijk zelf bij. Of ik moet de keukenkastjes van de muur slopen. Is dat soms ook voor de bewoners zelf? Keukenkastjes van de muur slopen?
DGW: Nee, slopen is niet de bedoeling mevrouw JG. Als er al gesloopt moet worden doen wij dat liever zelf.

maandag 23 september 2013

24 september eLinea online!


Op dinsdag 24 september 2013 start eLinea met een wereldwijd unieke dienst voor het digitaal lezen van artikelen van tijdschriften, kranten, journalisten, cartoonisten en dichters. Consumenten krijgen op www.elinea.nl voor € 9,99 per maand onbeperkte toegang tot de artikelen van alle deelnemende titels en schrijvers. Ook kunnen de artikelen op eLinea eenvoudig los aangeschaft worden.


eLinea gaat van start met ongeveer zeventig deelnemende titels en schrijvers en wil dit aanbod binnen een jaar na lancering minstens verdubbelen. Onder de deelnemers bevinden zich HP/DeTijd, EOS, EOS Memo, Psyche & Brein, America Magazine, Nordic Magazine, Griekenland Magazine, Dierenpraktijken, East! Down Under, Bloem & Plant, Hart voor dieren, Beet, Duiken, Fabulous Mama, Boek-delen, Ons Erfdeel, Digital Movie, Railhobby, Filmmagie, Interpretatie, Woord & Dienst, The Optimist, Medisch Dossier, OOR, 1900, MO*Magazine, Hollandse Hoogte, cartoonisten Joep Bertrams, Tom Janssen en TRIK, en 27 journalisten van TPO Magazine (voorheen De Nieuwe Pers). Daarnaast werkt eLinea samen met een groot aantal dichters die hun gedichten op het platform aanbieden, zoals Ingmar Heytze, Patty Scholten, Mark Boog, Johanna Geels en Nachoem M. Wijnberg.
Binnenkort worden er meer titels en uitgevers aan eLinea toegevoegd. Onder andere Vrij Nederland, Opzij, VT Wonen, Viva, Panorama, Nieuwe Revu, Roots, Zin, Autoweek, Autoreview, iCreate, C’t computertechniek, Royalty, Awater, Nederlands Dagblad en Wegener (regionale kranten) gaan op korte termijn ook artikelen op eLinea aanbieden.
eLinea is een initiatief van eReaders Groep BV in Delft en is mede tot stand gekomen met financiële steun van het Stimuleringsfonds voor de Pers en Document Services Valley. 

zondag 15 september 2013

Duizend tinten grijs (herfst voor gevorderden)

Column voor HP/DeTijd 15-9:



Herfst. Als je de gemiddelde Nederlander mag geloven, overvalt hij ons land ook dit jaar weer als een insluiper.

Zodra de temperatuur ook maar een beetje daalt, de bladeren verkleuren en de eerste regenbuien zich dramatisch tegen de ramen op smijten is het verbaasde geweeklaag niet van de lucht: “Hoe kan dat nou, vorige week zaten we nog met dertig graden in de schaduw! En nu moet ineens de kachel aan!”  (verder lezen...)


zaterdag 7 september 2013

Intratuinbelevingen (column HP/DeTijd 8-9)

Laatst liep ik door Intratuin. Dit is een onderneming waarbij je eigenlijk brood en koffie mee moet nemen omdat je door een kilometerslang padenstelsel wordt geleid. Je weet: er is een begin, er moet dus ook een eind zijn, maar gaandeweg de excursie ga je toch twijfelen. Het is als Ikea, maar dan sjok je in plaats van Billy’s langs rijen begonia’s, tuinzand en plastic reuzenkikkers.

Ik passeerde de afdeling ‘decoratietakken’ en herkende het fenomeen direct. Vaak nam ik na een boswandeling een gevonden stok mee naar huis. Omdat deze op een slang leek, een komodovaraan, een paard of gewoon, op een stok. Ik kerfde er iets in, was een paar seconden heel tevreden met de situatie en legde het ding bij thuiskomst in de tuin of vensterbank. Soms vroeg iemand ernaar, meestal als het gesprek haperde en er verder niets meer te bedenken viel. Ik vertelde dan uitvoerig over die fijne dag in het bos. De dag had elke keer een ander verloop naar gelang mijn stemming. De ene keer roemde ik de grilligheid van de boomtakken, de andere keer de regenwolken die als volle taxi’s door het luchtruim joegen.

maandag 2 september 2013

JG zag Zomergasten: Daan van Roosegaarde (en draaide even door)

Zomergasten: Elke zondagavond kijk ik braaf. Meestal is zo’n uitzending een lange saaie zit vanwege alle politiek correcte uitspraken, gedragingen en televisiefragmenten van gasten die mij geen zak te vertellen hebben. Been there, done that, gaap.

Himmelhoch jauchzend
Gisteravond keek ik er voor het eerst zowaar naar uit. En terecht, zo bleek. Godskanonne, wat een energie kreeg ik van die uitzending. Mijn hoofd ontplofte, gaf licht af, de ene himmelhoch jauchzende ervaring na de andere rollercoasterde tussen mijn slapen heen en weer. Die opgegraven mierenkolonie, man, waarom WIST IK DAT NIET?? De sublieme TED lezing van Philippe Starck over hoe een goede mutant te zijn. Ge-wel-dig! Hoe je van brandend zand huizen maakt. Hoe de zomergast zelf er bij zat. Zelfbewust, energiek, licht geïrriteerd als hij (weer) werd geremd door suffe aardse vragen, irritatie die zo hard door het beeld knalde dat ik telkens zat mee te joelen, Wilfried man, kappen nou man, snáp het nou man, flikker nou toch op met je domme vragen, man. Laat die jongen nou zijn verhaal doen. Wat kan mij het schelen hoeveel broertjes en zusjes die gast heeft, laat hem vertéllen, ik wil hóren, voelen, meedenderen in zijn wereld. Want daar is ruimte, daar gebeurt het, daar moeten we naar toe, snáp dat dan.

Wondere wereld
Het was alweer heel lang geleden dat ik in m’n eentje voor de televisie zat mee te roepen, te lachen en te gieren alsof het Nederlands elftal Duitsland inmaakte met 12-3. Zo’n uitzending dus. Alsof er een dik deksel van een broeiend stinkend zuur vat werd weggetrokken. Een schone, mooie en wondere wereld openbaarde zich. Een wereld vol lichtgevende kwallen, poëzie, maar vooral een wereld van oplossingen. Een wereld waar we veel te weinig van te zien krijgen wat mij betreft. Een wereld met mogelijkheden, kansen, een schonere, een betere wereld misschien zelfs wel. Ja, ja, ik zei het al, ik draaide even door. 

Aan de slag
Dus. Weg met de zwartkijkers, het cynisme, het gedoem en genuil van bange mensen die met samengeknepen ogen vanachter hun raampje paniekerig de straat in loeren of zich daar geen onregelmatigheden bevinden. Of niemand al te mal doet daarbuiten. Leve de visionair, de mensen met een helicopterview die uit hun luie logge denkraam kruipen en de wereld op z’n kop bekijken. En van daaruit aan de slag gaan. Doorgaan waar een ander allang gestopt zou zijn. Schijt hebben aan mensen die roepen: ‘dat kan niet’. Want natuurlijk kan het wel. Leve de nieuwe ontdekkingsreizigers! Leve de nieuwe helden! Leve de Daan Roosegaardes! 






maandag 19 augustus 2013

Leve de UPC-installateur!

UPC: Gefeliciteerd mevrouw JG met uw Mediabox! JG: Dank u, dank u, ik ben er heel blij mee, maar sommige functies werken niet.

UPC: Oh, dat is vervelend. Welke functies, als ik vragen mag?
JG: Dat mag. De menuknop doet het niet. Programma gemist niet. En de radio niet.
UPC: Oh, die klacht is mij onbekend. Goh. Jemig. Nou. Dat is erg vervelend. Ik stuur een monteur. Deze komt morgen tussen acht en één.
JG: Kunt u iets speciefieker zijn?
UPC: Zeker, u krijgt een sms met het precieze tijdstip.

SMS
Die middag een sms: ‘Welkom mevrouw JG. Uw monteur staat voor morgen gepland tussen acht en één.’ Die avond: ‘Welkom mevrouw JG, uw monteur staat voor morgen gepland tussen acht en één.’ Later in de mail: ‘Welkom mevrouw JG, uw monteur staat voor morgen gepland tussen acht en één.’ Ik ga voor de zekerheid maar vroeg naar bed. De volgende ochtend per sms: ‘Welkom mevrouw JG, uw monteur….’

zondag 11 augustus 2013

Wie goed doet? Mijn reet!

Bos en Lommer, Amsterdam. Het flatje om mij heen kijkt uit op een kerk. Daar waar elke zondag gepredikt wordt over wie goed doet, goed ontmoet, zo stel ik mij voor.
Ik ben op bezoek bij zoon en zijn vriendin. Een maand geleden kwamen zij hier wonen. Sindsdien rukken wij ouders wekelijks uit met schuurpapier en verfrollers en bestoken het stel met nonsens als: ‘Na het verhuizen van een koelkast mag je deze vierentwintig uur lang niet gebruiken’ Zij bekijken ons dan welwillend om zich er vervolgens geen zak van aan te trekken, en dat is goed.
Meneer Arabou De huurbaas, meneer Arabou, is een toffe gast. Hij is altijd in voor een grapje, installeert nieuwe sloten, incasseert met een gulle lach torenhoge bedragen aan borg en huur en lult onze kinderen de oren van hun kop. Dat ze zich netjes moeten gedragen, dat ie niet houdt van rotzooi, etcetera. Wij ouders kijken dit tevreden aan, er wordt op ze gelet. Ouders zijn simpele wezens, tevreden met elk flintertje (schijn)veiligheid. Ditmaal afkomstig van de goede meneer Arabou uit Hoofddorp. Want dat hij goed doet weten wij zeker. Zo’n aardige man. Hij komt elke dag even kijken. Of alles okay is. En elke keer neemt hij morgen nu echt de portieksleutel mee, hoor. Want die vergeet hij telkens. De mallerd.
Ineens laat meneer Arabou niets meer van zich horen. Er is nog steeds geen portieksleutel. Zijn telefoon lijkt dood en zijn adres staat niet in het huurcontract. Waar is meneer Arabou? (Lees verder bij HP/DeTijd...)

zondag 4 augustus 2013

Bellen met de boer

Tuinder: Ik kan niet bellen, ik sta in een veld. 
JG: Ik bel u toch.
Tuinder: Jawel, maar ik sta in een veld.
JG: Kan ik 20m2 graszoden bij u bestellen?
Tuinder: Jawel, maar dan moet ik het onthouden en ik sta in een veld. Kan ik u zien?
JG: Euh, nou, ik denk van niet, ik zit in de tuin.
Tuinder: Uw nummer bedoel ik, kan ik uw nummer zien?
JG: Euh, dat weet ik niet. In uw telefoon bedoelt u? Nu?
Tuinder: Nee. Ik zie niks. Ik sta in een veld. (Lees verder bij HP/DeTijd)


zondag 28 juli 2013

JG in den HPee.

Vanaf vandaag 'heeft' JG een wekelijkse column bij HP/DeTijd online! Bij dezes de eerste:

JG bezoekt de tandarts
JG bij de tandarts: JG: Tandarts, mijn ganse mond lijkt scheef, mijn kies doet zeer en het
voelt alsof er niets meer op zijn plek zit. Tandarts: Dat is een hele rare klacht. JG: Ja.
Tandarts maakt foto's, tandarts kijkt in... (lees verder bij: HP/DeTijd)

vrijdag 19 juli 2013

Cozmic riders (VIII)

(met Ana Mendieta in gedachten, die zo nu en dan vanaf de hoedenplank in mijn hoofd meekijkt)



Niet zoeken naar het eind
      laat het ergens in overgaan desnoods
      wegvloeien, verdampen, oplossen
      maar geen aanwijsbaar eind
      geen punt, geen laf handje bij de deur
      geen motorgeluid dat langzaam wegsterft
      geen koele mail met groeten van
      geen agendanotitie
      een kort hallo hoe is het nou
      wegdrijvende blikken
      een scherm dat nooit meer oplicht
      lettercombinaties die niet meer klinken
      lege plekken in de badkamerkast waar alleen de kringen
      op het hout nog doen herinneren aan avonden vol van al
      dat warme vertrouwde zachte wegkruipen in kuiltjes van verlangen
      of het moet een langzaam geregisseerd verdwijnen zijn
      als een Ana Mendieta in een doorzichtige nachtjapon
      op de hei liggend
      terwijl de seizoenen over mij heen bewegen
      mijn lichaam bedekken met sneeuw
      mos, gras en af en toe een hert
      dat aan mijn oor komt knabbelen
      en fluistert:
      alles komt van boven, kind
      alles komt van boven
      

      

dinsdag 21 mei 2013

Cozmic riders (deel III en IV)

Nu op Tzum (literair weblog) deel I van de nieuwe serie Cozmic riders.
Hier deel III en IV:

III

De wereld als onwennig lichaam
buiten de kamer waar het bed
van Jou en Mij staat
waar de muren zijn behangen
met de binnenkant van onze hoofden
waar geen kast, geen deur op slot hoeft
en alles gesluierd en zalig schimmig wacht
tot de voordeur zich opent
en wij over de drempel stappen
waar Jij
als de onbeschofte verliefde lakei (jouw woorden)
Mij grijsgedraaide trailertjes laat zien
van wat me te wachten staat
als mijn haar op hakketeentjes
jouw plafond aanraakt
en ik
als langverwachte boeienkoningin
tussen alle werelden in
in ons gloeiend morfogenetisch veld
mijn hart, mijn hoofd laat wiegen door Jou,
beschermheer tegen kwade (droom)velden
compagnon in het Grotegeileslettenrijk
duider van alles datwat mijn bloem allang niet meer begrijpt
Jij dus, die als een gevallen samoeraikrijger
in de plafondlijnen boven dit bed
op de ijle boetetonen van het Miserere
gevloerd naar je chi zoekt.

IV

Maar nu de wereld hier, de godverdomde wereld
buiten ons koninkrijk
waar we scharrelen over platte grond, dooie akkers
terwijl mijn hart nog schor van het verlangen
haperend bloed rondpompt
bloed dat alleen nog in vunzige nachten
naar behoren jacht maakt
dienend bloed, bloed dat door mijn pen, jouw penseel jaagt
adrenalinebloed
bloed dat overdag uit mijn hart gevallen en gestold
als een kapotte kermisattractie stilstaat
en moppert dat alles wat op deze stugge klei woont
niets begrijpt
van wat leeft tussen de dampende kieren de naden
niets van vuige randjes
van sterke handen om gladde blanke keeltjes
die langzaam
heel langzaam
owwww...

  

zaterdag 20 april 2013

Plaag

Ooit zat ik ingeklemd tussen huizen
waar mensen woonden.

Die altijd maar dachten dat alles goed kwam
terwijl hun perken vol kattenstront
en luizen lagen.

Sommige dingen komen nooit goed.
Hypochondrische huisdieren, manisch-
depressieve klaar-over-ouders.

De druppende aardkloof die je bestudeert
in het hoekje van de tuin.

Luizen zijn gevoelig voor trillingen
en verstoppen zich diep in je hoofdporiën.

Als je ze door de gootsteen spoelt
kruipen ze gewoon weer terug. 

dinsdag 12 maart 2013

Vluchtinformatie

Hier volgt een bericht voor mensen
die het ook niet weten
’s avonds hun gezicht afleggen
in de spiegel boven de wc,
het doorspoelen als een goudvis:
     
Alles om ons heen is bedacht
     
Voor meer informatie
druk hier
     
Om deze pagina te verlaten
druk ESC