maandag 31 maart 2014

Geert bedankt! (hoe je ons volk in één klap met elkaar verbond)

Column voor HP/DeTijd 31-3:

Beste Geert, ik wist niet dat deze tijd nog eens zou komen, maar het moet me van het hart. Bedankt, jongen. Driewerf dank. Door jouw roep om minder Marokkanen heb je ervoor gezorgd dat er weer een sprankje eenheid te voelen is in dit land. Verbinding.

Schreef ik kort geleden nog dat Nederland een laf land was geworden, een land van buigend gras en laf lachende politici, in één klap werd een ander beeld zichtbaar. Verschoof het vlakke lieflijke poldermodeldecor een stukje en verscheen er iets wat ik lange tijd niet meer had gezien. Huizenhoge protestgolven denderden over onze vaderlandse gronden heen, een breed gedeelde verontwaardiging, woede, ontzetting en afkeer over de stuitende domheid van je toespraak. Ditmaal werd de afkeuring niet alleen door links Nederland gedragen, zelfs een deel van je eigen achterban nam beschaamd afstand van je woorden.

Lees hier verder op HP/DeTijd...

dinsdag 11 maart 2014

Voorbeeldvrouwen

Voor de opiniewebsite Joop schreef ik ter gelegenheid van vrouwendag een column over (mijn) voorbeeldvrouwen: Lees verder op Joop...

Waarom het boekenbal niet voor (gewone) schrijvers is

Traditiegetrouw wordt de Boekenweek geopend met het Boekenbal in de Stadsschouwburg Amsterdam. Vandaag, 7 maart, is het weer zover.

Ik ben nog nooit op Het Bal geweest. Logisch, ik ben geen uitgever, hoofdredacteur, pr-medewerker, eindredacteur, toiletjuffrouw, BN’er of HEB(B)S (Heul Erg Belangrijke (Bestseller) Schrijver). Ik ben gewoon een van de vele dichters in Nederland die weleens een bundel publiceren.


Voor HP/DeTijd schreef ik een column over het Boekenbal. Lees hier verder...

maandag 10 maart 2014

Kosmonauten, ochtendurine en oom Jung in een boot

Gisteravond had ik ineens ontiegelijke zin om een nieuwe familie te verzinnen, maar voor ik het wist dacht ik alweer aan kosmonauten in mijn tuin, de laatste goendroen en welke elektrische fiets het meest geschikt zou zijn voor mij mocht de oude het begeven. Die hééft het begeven, sprak een strenge stem in mij. O ja.

Toen ik het idee had opgevat een nieuwe familie te verzinnen, begon ik de oude gelijk te missen. Ik hoorde een koets aankomen en zag even later de gesoigneerde heer, die mijn vader moest worden, uitstappen. Hij leek een beetje op Freud. Hij had een broer bij zich, mijn oom dus. Nee, die leek niet op Jung. Dat zou al te voor de hand liggend zijn. Wacht, ik mag niet liegen. Het was Jung. De werkelijkheid is nu eenmaal vreemder dan je ooit bij elkaar kunt verzinnen. Oom Jung zwaaide hartelijk naar me. Johanna! Lang niet gezien! Mijn ogen vulden zich met tranen. Godverdomme, waar waren jullie al die tijd! En waar is mijn broer, mijn lang verloren gewaande broer? Vader en oom Jung keken me bezorgd aan. Hoezo, je hébt helemaal geen broer. Ja, jezus, toen had ik er gelijk geen zin meer in, stelletje spelbrekers.

Tellen 
Mijn dochter en haar vriendinnetje kwamen de kamer binnen en wilden met me rummikuppen. Ik had dat tien jaar en drie mannen terug voor het laatst gedaan. Niemand wist wat te doen. We besloten te beginnen met het tellen van de steentjes. Tellen is altijd goed. Stel, je zit op een boot. Op die boot zitten twee andere mensen. Jullie zijn op vakantie en moeten nog een week. Je irriteert je kapot aan die mensen. Het zijn dan ook hele irritante mensen. Ze zagen de hele dag door over Piet en Klaas en Jan die er tientallen tumoren en buitenechtelijke vrouwen op nahouden. Wat dan helpt is tellen. Zo kan ik nog dertig andere situaties verzinnen maar dat doe ik niet. Ik was aan de beurt. Ik moest 14 stenen pakken. Toen nog één en toen mocht ik twee beurten niets doen. Wie het snapt mag het zeggen.

Geluk
Eerder op de dag waren mijn dochter en ik in een winkel die ‘zolder’ heette. Daar kun je lang over nadenken maar dat deden we niet. Wij zijn heel goed in het accepteren van dingen. Bij ons thuis hangen slingers rustig een jaar of langer stof te vangen. Wij zijn ook types die een mosterdpotje als glas gebruiken zonder de moeite te nemen het mosterdetiket er af te weken. Kersensap, appelsap, ochtendurine, alles dobbert gemoedelijk jaar in jaar uit achter de Zaansche Molens. Terug naar de zolder. Wat wil je, vroeg ik. Iets met dieren, zei de dochter. Dus kochten wij een konijn met een kaars in zijn rug. Een pistool had ook gekund maar mijn dochter besloot dat we die voor mijn verjaardag moesten bewaren. Om oom Jung mee dood te schieten, riep ik verlekkerd, maar mijn dochter zei dat oom Jung niet bestond. En dat ze eindelijk wel eens een normale moeder wilde. En waar je die vandaan kon halen. Bij de N, riep ik opgewekt. Toen keek ze heel lang en treurig voor zich uit en kocht ik een armbandje voor haar waar ‘geluk’ op stond.


donderdag 6 maart 2014

Expositie Come to your senses

U bent van harte welkom op de opening van de expositie Come to your senses in Dock 5340 in 'sHertogenbosch op 14 maart om 16 uur.
Come to your senses is een duo expositie van tekenaars Kees van der Knaap en Femke Gerestein. De expositie is te zien tot en met 29 maart en is open op donderdag, vrijdag en zaterdag van 13 tot 17 uur en op afspraak. 



routebeschrijving in de Gruyterfabriek:
Neem ingang N aan de achterzijde van het gebouw (zie kaart), neem de trap naar de 2e verdieping, rechts is de ingang van DOCK 5340.
Of neem ingang H (zie kaart), neem de trap naar de 2e verdieping, ga rechtsaf, de eerste deur aan de linkerkant is DOCK 5340

Adres: De Gruyterfabriek
             stichting doklens, 5340
             Veemarktkade 8
             5222 AE ’s Hertogenbosch
             tel: 06 10751529